4 mei


Bij het lezen van deze post voel ik tranen in de ogen, still is het binne mij – ik denk aan de slachtoffers van de onvoorstelbare, zinloze daden van geweld in de naam van de nazi’s werden gepleegd. Ik voel mijn zwakheid, mijn woede, mijn verdriet.

AJ debiteert


Ik had het nooit zo op die gezamenlijke herdenkingen op 4 mei. In mijn beleving was het bij het plaatselijke monument voor de gevallenen altijd koud, was de toespraak van de burgemeester onverstaanbaar en duurde het te lang. Ik had geen behoefte meer om erbij te zijn, herdenken kon ik prima op de bank kijkend naar De Dam of, beter nog, de Waalsdorpervlakte. Thuis of ter plekke, we stonden allemaal bij hetzelfde stil.

Sinds een aantal jaren ga ik weer naar het monument. Ik sta tijdens de herdenking wat achteraan, hoef niet alles te zien en woordelijk te verstaan. Kou voel ik niet, tijd speelt geen rol. Ter plekke of thuis, we staan allemaal bij hetzelfde stil. Tóch?

Ik wil niet laten doen vergeten waarom ik daar ben. Ik weet waarom ik er ben.

Ursprünglichen Post anzeigen

Schreibe einen Kommentar

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s